Reisverslag Indonesië

Duikreis Ambon en Banda

Beste Flip,

Ik heb genoten van mijn reis en ben, denk ik, een beetje verliefd geworden op het land en zijn bewoners. Ik ga zeker gauw nog eens. Ik heb de neiging om dan terug te gaan naar waar ik al geweest ben, omdat ik het daar heerlijk heb gehad, maar ik heb van anderen ook mooie verhalen gehoord over andere (grote) eilanden.

Het was heerlijk dat ik eigenlijk niets hoefde te regelen en alleen op een bepaald tijdstip op een bepaalde plek moest zijn. Heel luxueus. Het was ook fijn dat er de flexibiliteit was om bijvoorbeeld Banda Neira voor vier dagen te verruilen voor Hatta en later hotel Maulana te verruilen voor Cilu Binteng.

De enige opmerking die ik zou willen maken, betreft de laatste overnachting op Ambon. Het hotel Swissbel is niet geweldig en ligt bovendien een heel eind rijden verder van het vliegveld dan het Spice Island Divers Resort. Het was handiger geweest als ik die laatste nacht op Ambon daar had kunnen blijven. Overigens is dat resort buitengewoon prettig en goed geleid.

De vlucht terug naar Amsterdam was wat moeizaam, maar daar kan Merapi niets aan doen.

Hoe de duurzaamheid van de reis te verbeteren weet ik eigenlijk niet goed. Wel waren er twee dingen die mij in het bijzonder opvielen. Misschien heb ik het totaal aan het verkeerde eind, want ik ben tenslotte slechts kort en voor het eerst op bezoek geweest. Excuus dus als ik de plank geheel mis sla.

Op Banda Neira is kennelijk een tiental NGOs actief, maar de baaien liggen vol drijvend plastic. Is er misschien een samenwerking daar mogelijk? Ik zou het niet erg hebben gevonden bijvoorbeeld om een paar uur te helpen bij het opvissen van dit plastic afval.

Tijdens de excursie naar Hitu (wat een aardige gids en chauffeur, trouwens) hebben we gepicknickt op een openbaar strand. Daar waren veel dorpelingen ook aanwezig en het was enorm gezellig. Ik heb onder meer gepraat met twee tienermeisjes die hun Engels wilden oefenen en verder via de gids met anderen. Een van die twee wilde graag kinderarts worden. Wat mij opviel, was dat de gebitten van ook de allerkleinsten in erbarmelijk staat verkeerden. En er was een tienermeisje met een blind oog (door ziekte?) dat zich daarvoor schaamde, maar ik hoop dat ik haar ervan heb kunnen overtuigen dat dat echt niet hoefde..

Zou het niet mooi zijn als een soort rijdende kliniek met een arts en een tandarts deze dorpen langs ging? Er is zeker toegang tot gezondheidszorg, maar dan moet er wel een drempel over worden gestapt en die is kennelijk hoog. Misschien een NGO project ism de Indonesische overheid en de Nederlandse ambassade? Al snap ik wel dat de Indonesische overheid niet verteld wil worden wat ze moeten doen. Maar nu ik die kinderen, met name de meisjes, heb gezien daar, is het misschien een poging waard.

Nogmaals hartelijke dank voor de goede zorg en selamat tinggal!

Met vriendelijke groet,